Kurgusu çocuklarla yaptığımız doğaçlamalarda gelişen, metni Yasemin Arpacı’nın kaleme aldığı bu dönem oyunumuz, Konak gruplarımın ilk metinli çalışması oldu. Aşağıdaki yazı geç kalmış bir proje değerlendirme yazısıdır.
Bu yıl yarım dönemde bir oyun ile çalışma sisteminde üçüncü yılına varmış ve pek çok oyuncumun benzer metodla en az dörder oyunda oynadığı gerçeği ile değişiklik yaptım. Daha uzun soluklu ama sahne tasarımının daha net olduğu hikaye oluşumunda oyuncuların yine katkısının olduğu fakat daha sonra oluşmuş metinden sabit mizansenli bir çalışmaya geçtim. Hikaye oluşturma aşaması hem oyuncularımın hem de benim alışık olduğum ve verimli-rahat bir dönemdi. Yasemin’in başarılı metne dönüştürme uygulaması da beni kişisel olarak çok rahatlattı. Fakat metni elimize aldıktan sonra oyunculuk performanslarında ciddi tıkanmalar yaşadık. Özellikle oyuncularımın alışık olduğu doğallığı ezber çalışmaları bozdu. Bu çalışmaların ikinci bölümünde hepimizi zorladı. Metin ile çalışmaktan vazgeçmeyi düşündüğüm zamanlarda oldu. Fakat zamanla bu zor eşiği de atlattık ve ortaya aşağıdaki özelliklere sahip bir oyun çıktı.
Oyunun meselesi bizim için değerliydi ve çocuklar bir mesele için tiyatro yapmanın farkındaydı. Mesele Jasmin’in kendine güvensizliğiydi. Ve güvensizliğini fantastik bir dünyada yaptığı bir yolculuk ile aştı Jasmin. Fantastik çocuk edebiyatının temel mantığını kullandık. Jasmin’i birden dönüştürmeyip adım adım kendi güvenini sağlayacak zorlukları aşmasını sağlayarak derdimizi finalde söyleme kısırlığından da kurtulduk.
Hikayenin fantastik bir dünyada geçmesi, “altıkafakaya-şaşkın askerler-satranç oynayan papatyalar” gibi tipler yaratmamıza neden oldu. Bu da oyuncularımın yaratıcılıklarını ortaya koyması için fırsatlar sundu. Bu tipleri oluştururken tiyatro çalışmasının dışına da çıkıp, o dünyanın haritasını; tiplerin şeklini oluşturmak için çizgiye-resme de başvurduk.
Oyun prova yapması eğlenceli, çocukların tekrarlamaktan sıkılmadığı bir oyun olunca sonuçta, sahnede keyifle oynadıkları-kendilerini rahatlıkla sahnede gerçekleştirebildikleri bir iş oldu.
Aynı ekibim şimdi bir buçuk aylık süreçsel bir çalışmaya başladı. “Benim Cici Oyuncağım” isimli süreçsel drama çalışmasında sonunda bir oyun değil, ama değer yargılarının bir oyuncak üzerinden deneyimlendiği bir yolculuğun içine girdiler. Bu çalışmanın değerlendirmesini de Haziran ayında proje sonunda yine bu siteden yazacağım bir değerlendirme yazısı ile değerlendireceğim.
Her defasında beni gururlandırdığınız için size minnettarım benim küçük oyuncularım.
