Aşağıdaki çalışma bilginin oyun yolu ile dönüştürülmesi ve kullanımı hedeflenerek oluşturulan ÜTOPYA projesinin ikinci basamağında gerçekleşmiştir. Aileler kandi aralarında işbölümü yapmış, bazıları bir ev inşa ederken, bazıları evin mimari çizimini yapmaya çalışmış bazıları da aşağıdaki yazılı olan kişilerin bu çalışma esnasında hissettiklerini kağıda dökmüştür. Bu çalışmalar içinden ilk üçe gireni aşağıda yayımlanmıştır.
Eskiden yaşadığım şehrin yerini hiçbir şehrin tutamayacağını düşünerek gelmiştik. Fakat bu şehri görünce fikrim değişti. Yaşadığım şehirdeki arkadaşlarımı çok özlememe rağmen bu şehirde birçok arkadaşım olacağı fikri tüm üzüntümü almıştı.
Meksika’ya geldiğimde kendimi çok yabancı hissetmiştim. Ailem zamanla alışacağımı ve burada arkadaşlar edineceğimi söylüyorlar. Ben de böyle düşünmek istiyorum.
Evimize geldiğimizde çok şaşırmıştım. Çünkü eski evimizden çok büyüktü. Ayrıca çok da güzeldi. Evimizin birkaç metre ötesinde güzel bir bahçemiz ve küçük bir gölümüz vardı. Artık mutluydum. Yaşayacağım güzel bir ev var. Ve edineceğim bir çok arkadaşım var. Mutluyum çünkü yeni insanlar tanıyacağım.
Gelecek günlerde Meksika’da görüşürüz.
Pelin Atabey, Gökberk Erdoğan, Cansu Ağaoğlu, Barış Gül – 7C
(7C sınıfına bu çalışma ile 10 puan kazandırmıştır.) (devamı…)
“Kat 6 buçuk” isimli oyunun sahnelemesine dair yazılmış ikinci yazımdır.
İçerik deyince oyunun metninden ve bu metnin yorumlanışından bahsediyorum. Oyunu yazarken beni en çok etkileyen eser Nuri Bilge Ceylan’ın son filmi “Üç Maymun” olmuştur. Üç Maymun’un senaryo tekniğine baktığınızda filmin anlatılmayan bölümlerinde çok önemli olayların olduğunu görürüz. İşte bu ara bölümlere bırakılan çok önemli olayların devamında yer alan basit yaşantılar ile film dolu dolu ilerler. Çünkü karakterlerin yaşadıklarını görmesek de senaryoda o çok önemli alanların devamında ne olduğunu anlarız. Bu da filmin içini gösterdiğinden çok daha fazla doldurur. Biz izleyici olarak oynanmayan bölümleri kendimiz doldururuz. Kendimiz kafamızda oynarız o bölümleri. (devamı…)
Aşağıda paylaşacağım çalışma bu yıl aldığım Yaratıcı Drama liderlik eğitimi ve katıldığım yabancı liderlerin atölye oturumlarından esinlenerek oluşturulmuştur. Ütopya isimli projenin oluşumunda Dorothy Hetcoke’un yürüttüğü atölye çalışmasının etkisi önemlidir. Projeyi çalıştığım okulun imkanları, öğrenci profili ve drama dersinin kurum içindeki amaçları düşünüldüğünde çalışma belirli değişimlere uğramıştır. Zamanım yettiğince çalışmayı paylaşmaya devam edeceğim.
Projenin Amacı: Okul sürecinde aldıkları bilgilerin yaşamdaki karşılığını fark etme
Süre:İkinci dönem boyunca her sınıf için haftada bir ders saati.
Kullanılan Yöntemler: Doğaçlamalar, plastik sanatlardan bazı uygulamalar, mektup ile yönerge iletme, öğretmenin role girmesi, okul içi spor organizasyonları, geziler, çeşitli araştırma ödevleri, diğer sanat disiplinlerinden yararlanma ve branş öğretmenlerinin katılımı, vd.
Kazanım: 1)Öğrenci öğrendiklerinin günlük yaşamdaki karşılığını fark eder,
2)Öğrenci dünyanın başka coğrafyalarındaki insan yaşamları ile özdeşim kurar
3)Ütopya’nın genel kuralı barışçıl ve paylaşımcı olma durumunu yaşantı ile edinir.
Birinci hafta yapılanlar: Şahinkaya eski dans odası 9 alana bölündü ve her sınıfın kendine bir alan seçmesi sağlandı. Sınıflara Türkiye dışında dünyanın herhangi bir coğrafyasında bir ülke seçmeleri istendi. Seçilen bu ülkede bir köye sahip olacakları ve bu köyü yönetecekleri bildirildi. Her sınıf kendi içinde tartıştıktan sonra ülkelerini belirledi. (Mısır, Rusya, İspanya, Çin, Amerika, İtalya, Meksika vb.) Öğrencilerin evlerinden kullanılmayan kumaş parçaları getirmeleri istendi. Getirilen kumaşlarla herkesin ilk hafta kendi köyünün coğrafi alanını oluşturacakları söylendi. Sınıf sayısına göre dörder, beşer kişilik aileler kuruldu. Kurulan ailelerden birer temsilci seçilmesi istendi. Temsilcilere belirli bir zaman verildi. Bu zaman süresince kumaşları kullanarak seçtikleri ülke özelliklerine göre coğrafi alanı oluşturmaları istendi. Ve fotoğraflarda görülen uygulamalar gerçekleşti. Daha sonraki gün sınıflarına aşağıdaki mektup gönderildi. (devamı…)
Aşağıdaki yazı tıpkı bir önceki projemiz Ada’ da olduğu gibi bir sürecin hikayesidir ve alternatiftiyatro.net’te yayınlanmıştır. Son oyunun son selamı verilene dek sürecek bir arayışın paylaşımıdır. Bu süreci ele alırken samimi ve anlaşılır olmaya çalışacağım. Ve başarabilirsem uzatmadan bölümler halinde oyunun biçimi, içeriği, prova süreci, oyun değerlendirmeleri, oyuncu-seyirci görüşleri hakkında başlıklar halinde bir dizi yazı yayınlayacağım. Ve bu sayfada oyuncularımın, seyircinin de görüşlerini noktasına virgülüne dokunmadan yansıtacağım.
Önce ‘biçim’;
Daha önceki yazılarda burada değindiğimiz için yine üzerinde ayrıntılı durmaya niyetim yok ama çok genel olarak ‘biçimde’ çıkış noktamız şu: Neye alternatif olduğumuz belli, niye alternatif olduğumuz da. Ama alternatifin ne olduğunu söylemek mümkün değil. O bir arayış.
Peki neye alternatifiz? Egemen tiyatro anlayışına. Salon alışkanlıklarına ve tümü olmasa da tümüne yakın çerçeve içinde oynanan oyunlara.
Niye alternatifiz? Tiyatro sevici seyirciye, kolay alıcıya, sorgulamadan izleyenlere.
İzleyicimizin geleceği alanda tedirgin bir başlangıç, daha ilk andan farklı bir karşılama, podyumlar arasında oyunun içinde ortaya konan ve düşüncenin seyirci için kaçınılmaz bir parçası olma durumu.
