nedimbugral.net

Aşağıdaki yazım yeni yazdığım ve Mart ayında izleyici karşısına çıkacak Kat Altıbuçuk  isimli oyunum ile ilgilidir. Bu yazı tamamen kendi kişisel arşivim için oluşturulmuştur.

“Kat Altıbuçuk” un ortaya çıkışı tamamen tesadüftür. Şahinkaya Lise tiyatro topluluklarım ile bir asansör doğaçlamasında sınırlarımızı ne kadar zorlayabilir, yaratıcılığımızı nereye kadar konuşturabiliriz derken başladı hikayenin macerası. Asansördeki ‘yedi’ insanın kimler olduğu ve asansöre binmeden önce yaşadıkları tamamen lise öğrencilerimle birlikte gerçekleştirdiğim çalışmaların ürünüdür.

Hikayenin ikinci bölümü ise  kendimle yüzleştiğim ve hikayeyi yazdığım günler yaşadıklarım ve hissettiklerimin dışavurumudur. Hikayenin ikinci bölümünü havalar müsaade ettikçe Kozahan’da ve tabii ki şehir içi otobüs yolculuklarında yazdım. Bazen dişçimin bekleme salonunda beni yakaladı hikayeye ait anlar. Açıkçası Bursa’da bu sonbahar tam bir ilkbahar melankolisinde geçse de hikayenin açılışı ve asansörün içinde devam edenler oldukça sert bir kış atmosferi sunmakta bize. Hikayenin son bölümünü yazmak için üç günlük bir Küçükkuyu kaçamağı ise hikayenin seyrini değiştirdi. Son derece acımasız ilerleyen hikaye deniz ve yalnızlığın melankolisi ile oldukça uzlaşmacı nerdeyse katarsiste varan bir yere ilerledi ki bu hiç düşündüğüm bir şey değildi. Tamamen tüme varan bir yol izleyen hikayenin sonunu hikayenin kahramanları kendileri yazdı, bende seyirci kaldım desem kolay inanılacak bir şey demiş olamam sanırım.

“Bir Nisan” ı yazdıktan sonra dört yıl ara vermiştim yetişkinlere dönük oyun yazmaya-daha doğrusu kendimle yüzleşmeye-. “Bir Asansör Hikayesi” bu dört yılın ardından her şeyin üstüne çıktı son üç ayda. Ve oyunu sahnelemek için Aralık sonunda başlıyoruz provalara. Hedef Mart ayında ilk gösteriyi yapmak.

İnsan olağanüstü durumlarla karşılaştığında ne kadar dönüşebilir. Sınırlarımız nereye kadar. Biz nereye kadarız. Bazen çok dar alanlarda konuşamıyoruz, peki konuşmaya başladığımızda? Bu oyunda iletişimsizlik, içten bir paylaşıma dönüşürken oyunun kahramanlarında çok şey kayboluyor, çok şey ekleniyor ama değişmeyen bir şey var: Süresi belli olmayan ama azımsanmayacak bir süre oyun kişilerinin asansörde kaldıkları ve istemeseler de bu sürede asansörde var oldukları.

Yazarken çok keyif aldım ve acısız bir süreç oldu yazım aşaması. Darısı sahneleme aşamasına…