Aşağıdaki yazım bu haftaki değişik yerlerde dile gelen düşüncelerimden esinlenerek yazılmıştır.
Çirkin ördek yavrusu kuğuya dönüşmese, külkedisi saraya gelin gitmese, pamuk prensesi bir prens öpmese, keloğlan saraya girmese de köyünde eşeğiyle ve anacığıyla yaşamaya devam etse ne olur sanki.
Bu hafta ayrı zamanlarda ayrı çalışma alanlarımdan velilerim ile konuşurken hep şu örneği verdim. Tüm çocukları öğretmenler istedikleri kalıba sokabilseler. Yani eğitimle ve belki de genetik müdahaleler ile bu mümkün olsa ne olurdu? Her biri otur deyince oturan, kalk deyince kalkan çocuklar. Bilgiyi aynı biçimde almış, aynı cümleler ile konuşan, aynı yazan ve sırayı bozmadan yürüyen çocuklar. Bu düşünce gözümün önüne Pink Floyd’un bir klibini getiriyor. Bu klipte, makineden çıkan ve bir üretim şeridinde mekanik biçimde yürüyen çocuklar oldukça geriyordu izleyeni.
Önce masallar çocukları hayallerde tek tipleştirmeye başlıyor. Sonra çocukları farkında olmadan anne babalar ve sonra biz eğitmenler bilmeden tek tipleştiriyoruz.
Yani demem o ki çirkin ördek yavrusu çirkin kalsa ne olur sanki?
Bu Yazıyı Paylaşın
7 Aralık 2007; 18:06
Sevgili Dostum Nedim;
Yazdıkların kulağıma çok hoş geliyor. malesef hem eğitim sistemi hem görsel ve işitsel ticari pazarlama öğeleri insanı idealize etmeye tek tipleştirmeye devam ediyor. bunun için bende nacizane çocuklar la çalışırken onları üretime sorgulamaya ve farklı açılar kazanmalarını sağlamaya çalıyorum…ne kadar yeterli bilmiyorum ama devam edeceğim, erkek çocukların tek oyuncak olarak örümcek adam kız çocukların da barby bebeği bildikleri yada seçtiklerini (tek tipleştiklerini) görünce daralıyorum. oysaki hem okulda hem evde o kadar masal lar okumalarına yada dinlemelerine rağmen…Velhasıl kelam dostum söylenecek çok şey var ama kısacası senin sözlerinin altına bir imza da ben atıyorumm..
sevgiler…