Konak Kültürevi Tiyatro Atölyesi Çalışmaları üzerine ailelerimize yönelik yazıların üçüncü bölümüdür. Bu bölümde kısaca sahnede rekabete değineceğim.
Her öğrencimizin kendine özgü bir kişilik yapısı var. Bazıları çok iddialı, bazıları çok paylaşımcı, bazıları da çok sessiz. Yaşamda da olduğu gibi çalışmalarımızda da bu özellikleri ile varlar.
Biz sahnede çocuklara asla bir başka bir çocuğu model göstermiyoruz. Rahat söz alan, kendini kolayca ifade edebilen, atak bir çocuğa bakıp; işte bu arkadaşınız gibi olmalısınız, doğrusu budur demiyoruz. Bu tavrımız için anlaşılabilir pek çok neden koyabiliriz ortaya ama en önemli gördüğümüzü belirtsek yeterli olacaktır: Atölye çalışmalarımızda tek tip bir oyuncu modelimiz yok. Hiç bir zaman olmadı. Her çocuk kendi verili koşullarında gelişmeli, kendini geliştirmelidir. Çocuklar ne anne babalarının ne de iddialı öğretmenlerin projeleri olmamalıdır. Bu yüzden sahnede bazen sessiz bir öğrencimizi bilerek kendisi ile başbaşa bırakabiliyoruz. Ve ona defalarca öğütlenen; şöyle dur, böyle konuşu bir etiket gibi yapıştırmamayı önemsiyoruz. Bu şekilde öğrencimizin kendi koşullarında doğal olarak ve yıpranmadan çok daha verimli yol aldığını görebiliyoruz. Sahnede çok rahat gördüğümüz öğrencilerimizi de ön plana çıkartıp oyunu kurtaralım, en iyi yapanla işi kolayca kotaralım gibi bir yanlışlığa düşmekten de özellikle kaçınmaya çalışıyoruz.
Bu konuda çocuğunuz ile ilgili önerileriniz ve tespitlerinizi almak ve çalışmalarda bizlerin gözlemlerini de sizlere sunmak karşılıklı fayda getirecektir. Bunları konuşmaya ve yazışmaya her zaman vaktimiz var. Lütfen bizden bunu talep edin.