Aşağıdaki yazım bu gün oynanan (22 Ocak 2007) minik guruplarımın oyunu üzerine sıcak değerlendirmelerimdir. Oyun fotoğrafları ve oyuncularımın kişisel değerlendirmeleri ile oyunun hazırlık süreci ile ilgili ayrıntılı yazı 29 Ocak 2007 de yayınlanacaktır.
Minikler bu yıl bizi (Elif ile beni) çok eğlendirdi. Ekin’in (Örümcek Adam) İlke’den (Kuğu) rol çaldığı zaman İlke’nin bir horoz gibi kabarması yani kuğunun dönüşümü, İpek’in müthiş jest mimik zenginliği, Doğa’nın provalarda uyuyakalması. Hepsi o kadar samimi idiler, o kadar sevgi zengini idiler ki onlarla çalışma nasıl tamamlanıyor anlamıyorduk bile.
Bu gün de oyunun nasıl geçtiğini anlamadık . Hepsi sahnede harika görünüyordu (Haftaya fotoğrafları yayınlanacak). Seyircinin varlığı (salon neredeyse doluydu) onlarda en ufak bir gerginlik yaratmıyordu. O kadar rahatlardı ki belgelerini verirken onları susturmak zorunda kaldım. Çünkü seyirci önünde benimle sanki sınıfta imiş gibi sohbet ediyorlardı.
Oyunda, provalarda söylenmemiş eklemelerime çok iyi yanıtlar buldular. Final sahnesinde kendilerini o kadar kaptırmışlardı ki seyirciyi unuttular ve keyifli bir evcilik oyunu oynar gibi öneriler getirerek (İzgi beni çok şaşırttı özellikle) benim oyun başında seyirciye söylediğimi doğruladılar: Onlar bir hikaye kurdu, biz onlara şimdi ne olacak diye soracak kadar bizden daha hakimler hikayelerine. Biz hata yapıyoruz onlar bize doğruyu hatırlatıyor. Oynama konusunda o kadar ilerimizdelerki biz yeteneğimiz yettiği kadarı ile bu oynama durumunu düzenledik ve şimdi onlarla oynayarak onlara bu beceri konusunda yetişmeye çalışacağız. Buna yakın şeylerdi söylediklerim ve aynen de yaşattılar bize.
Sanırım oynayan da, izleyen de, buna aracılık eden bizler de keyif aldık bu akşamdan. Asgari hedef buydu. Teknik değerlendirmeler, sürece ilişkin değerlendirmeler, oyuna ait görüntüler ve oyuncuların kişisel olarak kat ettiği mesafeler haftaya yer alacak bu sayfalarda.
Bu gün oyunun üzerimdeki en taze hali ile duygusal-hoş etkisini paylaşmak istediğim bir yazı oldu. Günlük tutar gibi, anı defterine bir sayfa işler gibi. İki hafta ayrı kalacağız. Onları özleyeceğim.
Bu Yazıyı Paylaşın